gap-year.jpg 

In EenVandaag van dinsdag 3 juli was een item te zien over de tendens dat steeds meer jongeren besluiten om na hun middelbare school een jaartje te wachten voor zij zich inschrijven voor een vervolgstudie. Gap year of tussenjaar zijn de gangbare termen voor zo’n periode geworden. Dat EenVandaag een kritische houding aanneemt blijkt uit de kop waaronder het item werd aangekondigd en zoals het ook terug te vinden is om nog eens op de computer te bekijken: ‘Dure bureau’s helpen pubers aan een toekomst’. Namens ‘de pubers’ komen twee jongeren aan het woord; een meisje dat net terug is van een jaar Engelse les geven in China en een jongen die van plan is om een jaar in de bergen door te brengen om kennis te maken met de natuur en wat geld te verdienen als skileraar. Namens ‘de dure bureau’s’ vertellen twee medewerkers iets over een organisatie die jongeren tegen betaling helpt met het vinden van een plek en een activiteit voor zo’n jaar in het buitenland.

Een van de ‘dure bureau’s’ waarop gezinspeeld wordt, is Projects Abroad dat bemiddelt in vrijwilligerswerk voor mensen vanaf 16 jaar. Ik heb de website opgezocht en las dat deze organisatie 140 buitenlandse projecten in de aanbieding heeft waar je voor twee weken of langer terecht kunt. Projecten onder andere op het gebied van lesgeven, dieren en natuur, sociale dienstverlening, bouw, business en om andere talen te leren.

De prijs voor twee weken vrijwilligerswerk bedraagt ongeveer 1800 euro. Wie langer wil wegblijven is gemiddeld veel voordeliger uit, een maand extra kost een kleine duizend euro.

Zelf heb ik altijd wel bedenkingen gehad bij de zin van zo’n jaar er tussenuit als ‘schat aan ervaring en les voor het leven’. Ik geloof bijvoorbeeld niet dat iemand die geen idee heeft wat hij wil studeren daar door een jaar in het buitenland wél achter komt.

De zin van zo’n beslissing hangt natuurlijk vooral af van de persoon zelf. Het einde van de middelbare school is een moment waarop je bij uitstek heel vrij in het leven staat met weinig verantwoordelijkheden en verplichtingen. Een leeftijd waarop je ontvankelijk bent voor nieuwe indrukken. EenVandaag stelt de geïnterviewden de vraag of de essentie van zo’n tussenjaar niet het avontuur is, het spontane, niet georganiseerde. Ik denk dat dit te romantisch gedacht is. De tijd dat je met de duim omhoog, rugzak en gitaar bij een oprit van een autoweg naar het zuiden ging staan is voorbij. En of dat de manier was om tot andere mensen en culturen door te dringen, is ook maar de vraag. Die kans wordt in mijn ogen juist groter wanneer je zo’n jaar qua invulling goed plant. De drang van jongeren om de wijde wereld in te trekken, is van alle tijden. Logisch dat elke nieuwe generatie zich bedient van de middelen die haar daarvoor ter beschikking staan. In mijn tijd had je de Internationale Bouworde in Nijmegen, die jongeren gelegenheid bood om in de vakantie vrijwilligerswerk te doen. Ik heb er dierbare herinneringen aan. Kosten 80 gulden voor twee weken. Dat er nu speciale bureaus zijn die hier geld mee verdienen, past bij deze tijd. Als zij dit goed doen, voorzien ze blijkbaar op een zinvolle manier in een reële behoefte.