nederland-van-boven.png

Vorige week donderdag ging op Nederland 1 de tweede reeks Nederland van boven van start. Twee jaar geleden trok de eerste serie wekelijks 1,2 miljoen kijkers. De tien afleveringen uit 2011 zijn nog steeds te zien op Uitzending gemist. Ik heb ze allemaal inmiddels vier keer gezien omdat ik ze graag gebruik als afsluiting van mijn lesdagen als ik in Hongarije ben. Dan gaan de pennen neer, de gordijnen dicht en kunnen de cursisten een half uur wegdromen en kijken naar het land waar ze binnen een aantal maanden waarschijnlijk zelf zullen wonen. De reacties zijn vooral verbaasd: Kan een land echt zo strak ingedeeld en toch zo afwisselend zijn?

Bij de afleveringen uit de eerste serie hoorden in nogal zware beeldspraak gegoten titels als: Waarom wonen we waar we wonen? Bodemschat of afvoerput? en De hongerige muil van Europa. En zo klinkt ook de aankondiging aan het begin van elke aflevering, uitgesproken door Roel Bentz van den Berg (de man die zowel voice-over als presentator is) terwijl we hem op een hoog gebouw zien staan en van nóg hoger gefilmd wordt. ‘Dit is een verhaal van Nederland zoals je het maar zelden ziet. Dit is ons land vanuit de lucht. Als je écht wilt weten hoe ons dagelijks leven eruit ziet, soms chaotisch, soms strak geordend, dan kijk je vanuit een spectaculair perspectief.’

Het kwam steeds wat geforceerd op me over ‘als je echt wilt weten hoe ons dagelijks leven eruit ziet’. Alsof  ik dankzij de VPRO eindelijk mijn eigen leven kan zien. 

En toen ik hoorde dat er een nieuwe serie van start ging, was ik benieuwd naar de inkadering. Nu dragen de afleveringen de titels Trek, Verval, Dood, Licht, Nest, Bloei, Strijd, Climax, Oogst, Keerpunt, die opnieuw wat zwaar en hoog ingezet op me overkomen ondanks dat ze slechts uit één woord bestaan. De aankondiging is aangepast en de centrale zin luidt nu: ‘Als je echt wilt weten hoe ons leven voortdurend verandert’. Aan de toon is dus niets veranderd.

Toch zou ik de serie ernstig tekort doen als ik hiermee mijn oordeel geveld had. De beelden zijn met veel zorg gemaakt, geselecteerd en gemonteerd. Het zou erg saai worden als je als kijker vanuit de lucht niet af en toe ook meegenomen werd naar de grond. In de eerste serie gebeurde dit sporadisch maar waar het voorkwam was er ook ruimte voor humor. Bijvoorbeeld een team van twee vrouwen die in een Rotterdamse wijk de tuintjes beoordeelden of een gepensioneerde chemicus die met een zelfgemaakt vaartuig de blauwalg te lijf ging.

Uit de recensies vooraf begrijp ik dat er deze keer vaker gekozen is voor dit soort inzoomen vanaf de grond, dus verwacht ik dat het ‘het verhaal’, wat dit ook moge zijn, de nodige kleur krijgt. En wat heerlijk om straks aan het einde weer over tien halve uren lesmateriaal te beschikken. Voor wie hier ook mee wil werken heb ik nog een tip: probeer ook de ondertiteling voor slechthorenden eens in te schakelen. Anders dan vaak het geval is, loopt deze heel letterlijk en volledig synchroon, zodat de cursisten zich uitstekend kunnen oefenen in het onderscheiden van afzonderlijke woorden.