kantlijn.jpg 

Overal om je heen hoor je berichten over het intrekken van subsidies voor maatschappelijk culturele instellingen. ‘Kantlijn’ de Amsterdamse schrijfclub voor dak- en thuislozen waaraan ik jarenlang als ‘schrijfbegeleider’ verbonden ben geweest, wist tot nu altijd deze dans te ontspringen. Kantlijn is een groep schrijffanaten die daarnaast dak- of thuisloos zijn.  Elke maandagmiddag komen zij bij elkaar om twee uur lang in een literaire vorm iets van zichzelf op papier te zetten (ouderwets met pen en papier en in heel veel tabaksrook gehuld). En als die twee uur voorbij zijn, lezen ze hun stukken aan elkaar voor en leveren ze die in. Later in de week worden de teksten door vrijwilligers uitgetypt en doorgestuurd naar een onafhankelijke redactie die de voor plaatsing op de achterkant van de Amsterdamse daklozenkrant Z! geschikte stukken uitkiest. Geschikt voor Z! wil onder andere zeggen dat de stukken niet langer zijn dan 140 woorden. Van de langere stukken worden selecties gemaakt voor publicaties in boekvorm uitgegeven door Kantlijn zelf bij bijzondere gelegenheden zoals jubilea.

Door buitenstaanders ben ik vaak gevraagd om te verwoorden wat dakloos-zijn inhield en hoe iemand dakloos wordt. Ik ben zelf ook buitenstaander maar als je duizenden teksten van daklozen gelezen hebt, word je geacht hier toch iets over te kunnen zeggen. Het gaat over een zeer uiteenlopende groep mensen bij wie psychiatrische en/of  verslavingsproblemen in de weg zitten waardoor ze voor zichzelf geen geregeld leven kunnen organiseren. Voornemens in deze richting lijken vaak te slagen maar dan komt er toch weer een moment waarop het misgaat en ze besluiten er de brui aan te geven, in mijn ogen vaak te impulsief maar als het gebeurt, is het onomkeerbaar.

Ik heb vaak versteld gestaan van het vermogen van deze schrijvers om zich volledig te concentreren op het schrijven in een omgeving waarin een ‘normaal mens’ geen letter op papier kan krijgen. Blaffende honden, scheldpartijen, omvallende koffie, heen en weer lopende mensen, het maakt niet uit. Maar als ik iemand van daaruit zover probeerde te krijgen om buiten de maandagen om verder te schrijven kwam daar vrijwel nooit iets van terecht en liep dat vrijwel altijd op teleurstellingen uit. Het komt dus echt op de maandagen aan en voor deze schrijvers zijn deze middagen het hoogtepunt van de week