466466782_a7312fdd47.jpg

Automobilisten die ’s nachts heel het zuidwestelijke deel van de Ring A10 van Amsterdam nemen, kunnen opeens in een file terecht komen die veroorzaakt wordt door een openstaande brug. Deze beweegbare brug in de Ring vormt de scheiding tussen het brede water langs het Amsterdamse Bos, de Nieuwe Meer, en de Schinkel, een vrij drukke vaart die recht omhoog door de stad loopt en uitkomt bij de Houthaven.

De drukte op de Ring staat in schril contrast met de idyllische sfeer eronder. Amsterdammers die de fiets naar het Amsterdamse Bos nemen steken hier een sluisje over en vervolgen hun weg over het Jaagpad onder de Ring en komen tussen grazende wisenten uit bij de Oeverlanden. In zomertijd brengt een pontje je in het Amsterdamse Bos.

Twee weken geleden verzorgde een vriend van mij die bij Arcam (de stedelijke architectuurdienst van Amsterdam) werkt een eenmalige excursie per fiets langs de Ring. Hij had een traject uitgezocht dat de 34 kilometer lange Ring zo goed mogelijk van opzij volgde: fietspaden, gewone wegen door stadswijken en over bedrijfsterreinen maar ook paden door het gras van het talud die door voetgangers in stand gehouden worden. Hij liet ons een illegale feestruimte zien die verscholen lag achter het Beatrixpark, hij vertelde over de architectuur bij het IJsbaanpad waar in de jaren zestig het Burgerweeshuis was gebouwd volgens de principes van een Afrikaans dorpje.

Maar het bijzonderste plekje van de dag was wel ‘Huis te vraag’ de ‘begraafplaats in ruste’ aan de westelijke oever van de Schinkel, ter hoogte van het Olympisch Stadion. Je kunt de begraafplaats oplopen vanaf de Rijnsburgstraat. Bij de ingang staat een heel bijzonder houten lijkenhuisje. De voormalige aula ligt wat verderop. Dit gebouw wordt bewoond door het kunstenaarsechtpaar Leon en Willemijn van der Heijden. Zij zijn degenen die deze plek uit handen hebben weten te houden van projectonwikkelaars. Drieëntwintig jaar geleden zijn zij begonnen met de ‘ontginning’ van de verwilderde tuin met vervallen graven. Nu is het een stemmige plek waar altijd mensen neerstrijken die even de stilte zoeken van een bankje met uitzicht op groen. De beheerders hebben evenwicht gebracht tussen het actieve groen (klimop) en de rustende graven. Je kunt je niet voorstellen dat hier op de voormalige begraafplaats van Sloten 12.000 mensen begraven zijn tussen 1891 en 1962. Als stenen konden spreken ……