beachvolleybal
Inwoners van Den Haag, Utrecht, Amsterdam en Apeldoorn kan het bijna niet ontgaan zijn. Op markante plekken in deze vier steden arena’s ingericht waar deze week het wereldkampioenschap beachvolleybal gespeeld wordt. Arena’s in de letterlijke betekenis van het woord: volleybalvelden van zand. In Rotterdam wordt gespeeld op de kade waar de ss Rotterdam ligt afgemeerd. Het schip doet tegelijk dienst als hotel voor de deelnemers. In Apeldoorn wordt gespeeld op de markt en in Amsterdam op de Dam, vlak voor het Koninklijk Paleis.De Haagse locatie is ongetwijfeld de meest spectaculaire. Op de Hofvijver is een drijvend stadion ingericht met 4600 zitplaatsen. Hier zullen op 4 en 5 juli de halve en hele finales worden gespeeld. De andere drie steden, met elk een capaciteit van 2000 toeschouwers, zijn deze dagen het decor van de groepswedstrijden, de zestiende, achtste en kwartfinales.
Beachvolleyball wordt op blote voeten gespeeld. Het veld wordt gemarkeerd door middel van een rechthoekig lint dat aan de hoekpunten is vastgezet. Er is geen middenlijn zoals in een zaal. Een beachvolleybalveld is iets kleiner (8 x 16 meter) dan een speelveld in een zaal (9 x 18 meter). Maar omdat een beachvolleybalteam uit twee in plaats van zes spelers bestaat, moeten deze veel meer ruimte bestrijken. Grappig is hoe tijdens het serveren de speler in het veld met de vingers ‘achterwaarts’ seint naar degene die serveert. De helft van het publiek kan duidelijk zien wat de tegenpartij aan de overkant niet mag zien.
Wie denkt dat beachvolleybal slechts een spelletje is om gebruinde lichamen op het strand beter uit te laten komen, heeft het mis. Al sinds 1996 is het een Olympische Sport. Beachvolleybal valt net als zaalvolleybal onder de FIVB (Fédération Internationale de Volleyball), met 210 aangesloten nationale bonden de meest uitgebreide sportorganisatie ter wereld. Aan dit WK doen 48 mannen- en 48 vrouwenteams mee uit 40 verschillende landen. Er kunnen meerdere teams uit één land deelnemen, tot acht per land (vrouwen en mannen elk vier).
Het WK beachvolleybal wordt sinds 1997 elke twee jaar in verschillende landen gespeeld. Daarvóór vond er elk jaar een WK plaats, steeds in Rio de Janeiro. Aanvankelijk domineerden de Braziliaanse teams dan ook. Pas in 2001 werden zij bij de mannen voor het eerst verslagen door een Argentijns team. In 2003 won bij de vrouwen een team uit de VS.
In 2013 werd het WK in Polen gehouden. Bij de mannen won toen heel verrassend voor het eerst een Nederlands team. Alexander Brouwer en Robert Meeuwsen zijn er dit jaar weer bij om hun titel eventueel te prolongeren. De titelverdedigers bij de vrouwen komen uit China.
Zelf heb ik heb zaterdag een speelavond op de Dam in Amsterdam bijgewoond. Helaas waren de krachtsverschillen tussen de teams nogal groot. Het Braziliaanse damesteam walste over het Algerijnse heen. De tweede set eindigde zelfs in 21 – 0. Alle punten ontstonden uit een ononderbroken reeks opslagen van dezelfde speelster: Maria Antonelli. Bij de mannen heb ik de Braziliaan Emanuel Rego, die al drie keer de titel won, aan het werk gezien tegen de Ghanezen die als underdog het publiek op hun hand kregen. De Nederlanders Keemink en Vismans, die met een wildcard het toernooi zijn binnengekomen, verloren kansloos van een Russisch team met de 2.08 meter (!) lange Semenev.
Omdat er een vol uur voor elke wedstrijd was uitgetrokken en de wedstrijden snel waren afgelopen, moest er veel tussenliggende tijd opgevuld worden met ander publieksvermaak, wat in mijn beleving vrij stroef verliep. Hoog in het stadion had ik echter alle gelegenheid om de omringende gebouwen eens aandachtig te bekijken: de voorgevel van het Paleis, het dak van de Bijenkorf en een mooie doorkijk richting Damrak. Naarmate de avond vorderde, zag ik de zwerm rondvliegende duiven groter worden. Ze begrepen natuurlijk niet waar hun landingsplaats opeens gebleven was. Prachtig, zulke evenementen in Amsterdam, maar het is er wel woekeren met de ruimte.