someday.jpg 

Een enkele keer tref je een film, muziekuitvoering of theatervoorstelling waarin je helemaal opgaat en waar je na afloop steeds aan terugdenkt. Afgelopen vrijdag heb ik die ervaring meegemaakt bij de theatervoorstelling somedaymyprincewill.com (1982). De lovende recensies in de kranten hadden me al enigszins voorbereid. In het stuk vertelt de Turks-Nederlandse acteur Sadettin Kirmiziyüz het verhaal van zijn jongere zus Sare die op haar zesentwintigste haar leven in Nederland verruilde voor een bestaan in Turkije. In het eerste deel zien we een Sadettin die zich niet over de teleurstelling hierover heen kan zetten.

Hij vertelt hoe hun ouders die in de jaren zeventig naar Nederland waren gekomen om een gezin te stichten en hun kinderen in een rijtjeshuis in Zutphen kansen te geven die zij zelf in hun Turkse boerendorp een jeugd lang hadden moeten missen. En hoe dankbaar zijn oudere broer Süleyman en hij gebruik gemaakt hadden van die kansen.

Hoe komt het dat Sare de ‘schone van Zutphen’ zo weinig van haar leven heeft weten te maken? Ze was vastgelopen in het Nederlandse onderwijssysteem. Daarna werkte ze enige tijd in de bediening en had ze in een baantje in een zonnebankstudio, maar raakte steeds meer in zichzelf gekeerd. Op internet leerde ze een chatforum-imam kennen die haar aanzette om haar schoonheid onder een hoofddoek te verbergen, voor de broers een onbegrijpelijke stap terug in het verleden waaraan hun ouders zich hadden ontworsteld. En toen ze het besluit nam om te huwen met een Turkse man die ze in Istanbul in een internetcafé had leren kennen, leek ze het spoor natuurlijk volkomen bijster ……………..

 

Maar dan kantelt het stuk volledig. De wel heel erg van zichzelf overtuigde Sadettin Kirmiziyüz zet een pruik met donker lang haar op en stapt in de rol van zijn zus. Vanaf dan vult zij het podium met háár verhaal. Ineens doorzie je de hypocrisie van de broers en begrijp je dat Sare haar hele jeugd verstikkend was geweest en hoe zij gevangen had gezeten in familierelaties waarin moeders en broers het voor het zeggen hadden en waarbij het alleen maar om hun eer ging. Je begrijpt hoe ze zich bevrijd had door zich van de Nederlandse samenleving af te keren en zelf keuzes waar haar broers nu zo boos over waren. Als toeschouwer voel je met haar mee en krijg je stap voor stap steeds meer respect voor haar. En als ze dan ook nog vertelt dat ze echt uit liefde getrouwd is en gelukkig is met haar man in Istanbul, weet je dat ze dit oprecht meent. Een nachtmerrie is een sprookje geworden.

 

Het is niet alleen dit verhaal dat somedaymyprincewill.com onvergetelijk maakt. Ook qua acteerprestaties en theaterkunst valt er anderhalf uur lang van alles te genieten. Kirmiziyüz’ optreden wordt muzikaal ondersteund door de band The Sadists. Grote verrassing is echter dat de drie bandleden, Viktor Griffioen, Erik van der Horst en Kaspar Schellingerhout naast muzikant ook uitstekende acteurs blijken te zijn die als tegenspelers van Sadettin / Sare de meest uiteenlopende rollen voor hun rekening nemen. Zij zetten met vaart allerlei typetjes neer en spreken Nederlands met prachtig tenenkrommende accenten, beschikken over mooie zangstemmen en pakken hun instrumenten voor stukjes rock, bruiloftsdeuntjes en electro. Het spel ademt de sfeer van een Bollywoodfilm en iedereen is ontroerd als Sare onthult dat ze haar levensmotto aan een Bollywoodfilm ontleent: ‘Je moet sterk zijn om je grootste geluk te kunnen dragen.’

Somedaymyprincewill.com staat onder de regie van Casper Vandeputte en is nog tot eind april te zien in diverse theaters door het land. De speellijst is te downloaden op de website van Trouble man (www.troubleman.nl), de productiemaatschappij van Kirmiziyüz’ stukken. Op 21 januari jl was Sadettin Kirmiziyüz een uur te gast bij het radioprogramma Kunststof. Dit is terug te luisteren onder Uitzending gemist of als podcast.