vinkenoog 

Op 13 juli jl., een paar dagen voor zijn eenentachtigste verjaardag, overleed Simon Vinkenoog, een van Nederlands bekendere dichters. Vinkenoog was een van jonge de kunstenaars die na de oorlog naar Parijs trokken waar ze vrijheid te zochten en experimenteerden met nieuwe richtingen. In de schilderkunst ontstond de Cobra-groep, de schrijvers verenigden zich als ‘Vijftigers’ die zich ook wel de atonalen noemden. Andere bekende namen uit deze groep zijn Lucebert, Hans Andreus, Hans Lodeizen, Remco Campert en de Vlaming Hugo Claus. ‘Blurb’ werd de naam van hun tijdschrift.

Vinkenoog ging echter al weer snel terug naar Amsterdam, de stad waar hij op 18 juli 1928 geboren werd en waar hij als tiener de oorlog had meegemaakt. Eenmaal terug in Nederland ontwikkelde hij zich steeds meer als podiumkunstenaar. Hij was een groot bewonderaar van de Amerikaanse Beat Poet Allen Ginsberg. Simon Vinkenoog, Jules Deelder en Johnny the Selfkicker lazen poëzie in een hippieachtige sfeer, die veel aandacht trok. Zij moedigden het gebruik van drugs aan. Vinkenoog is dit tot het laatst blijven doen. Kortgeleden ageerde hij nog fel tegen het paddoverbod. Bij zulke gelegenheden liet hij zich ook altijd gelden als overtuigd pacifist. Zijn levenslust en zijn kinderlijke plezier in mooie dingen gaven hem een optimistische, jeugdige uitstraling.  

Ondanks zijn afkeer van instituties liet hij zich niet weerhouden om in 2004 voor enige tijd de rol van dichter des Vaderlands te vervullen. Maar boven vaderlander was hij vooral Amsterdammer. Overal kwam je hem in de stad tegen. Hij leidde een poëziekring, was een vaste bezoeker van de kunstenaarsgemeenschap Ruigoord. Op het volkstuinencomplex Buitenzorg in Amsterdam-Noord had hij twee tuinhuisjes waar hij vaak verbleef.

Kort voor zijn uitvaart deed het gerucht de rondte dat hij in de open lucht op Ruigoord gecremeerd zou worden. Dit klopte niet. Hij werd begraven op de begraafplaats Santa Barbara langs de spoorlijn achter het Westerpark. Op diezelfde begraafplaats had hij vijf keer gedichten voorgelezen bij ‘eenzame uitvaarten’, begrafenissen van personen zonder familie of andere naasten. Op hetzelfde moment werd op Ruigoord een vreugdevuur aangestoken. Het was precies de dag waarop Vinkenoog jarig was.