brulkikker.jpg   brulkikker

Hoewel de meeste aanbieders van inburgeringstrajecten werken met verschillende startmomenten of zelfs helemaal zonder startmomenten, is de maand juli toch een periode waarin over het algemeen de cursussen worden onderbroken. Een enkele diehard gaat door. Zelf heb ik een aantal jaren intensieve zomercursussen geleid en daaraan bewaar ik goede herinneringen. Met lessen van ’s morgens 8.00 tot ’s middags 13.00 u had ik een vakantiegevoel terwijl ik werkte. Geen moeilijke vergaderingen, geen druk van bovenaf over het aanleveren van toetsresultaten of presentietabellen.Vooral wanneer ik me na de les tussen de drommen toeristen mijn fietstochtje naar huis aflegde, voelde ik me een gezegend mens. En ook in de les voelde ik me vrijer dan anders om eens een gek, ‘anders dan anders’ onderwerp aan te snijden.      Wat dat betreft sloot dit gevoel aan bij wat in de media bekend staat als de ‘komkommertijd’ In de media worden onbenullige zaken opeens opblazen tot belangrijk nieuws. Dit omdat het échte belangrijke nieuws ontbreekt, zo luidt de gangbare uitleg van het begrip komkommertijd. Ik geloof daar eigenlijk helemaal niets van. Komen de media niet het hele jaar door met allerlei berichten waarbij je vraagtekens kunt plaatsen waarom zij het nieuws  uitmaken? Of dat zij niet veel groter worden gepresenteerd dan passend is, oftewel de zoveelste hype?   Eerder denk ik dat de komkommertijd een uitsluitend door de media zelf ingegeven traditie is. Even is er een algehele behoefte aan afwijkende criteria ten aanzien van het samenstellen van nieuws. En met deze criteria in de hand gaan journalisten gericht op zoek naar nieuwswaardige feiten. Als er één criterium uitspringt, is dat wel dat er berichtgeving verwacht wordt over bepaalde dieren die opduiken op onverwachte plekken. Vanochtend bijvoorbeeld, ging de helft van het radio 1 journaal over de ontdekking van een Zuid Europees insect in een Amsterdamse iep. Vorige week was er opeens een Amerikaanse brulkikker die een ernstige bedreiging vormt voor onze oerhollandse zoetwaterbiotopen. Eerder deze zomer werd uit de Waddenzee een jonge orka opgevist. Uit eerdere jaren herinner ik me de vale gieren die door gebrek aan kadavers in Spanje neerstreken in Noord-Brabant. In hetzelfde Noord-Brabant bedreigden eikenprocessierupsen de Tour de France, uitgerekend op het moment dat dit wielerevenement, eveneens exoot, ons land aandeed. En niet te vergeten natuurlijk: het mysterieuze katachtige roofdier dat het anders zo lieflijke Limburg wekenlang tot een gevaarlijke vakantiebestemming maakte. Is dit gegeven geen aardig onderwerp voor een schrijfopdracht tijdens een zomercursus? Op  een bekende plek verschijnt een vreemd beest. Nog leuker is het als daar serieuze consequenties aan verbonden zijn: bedreiging van de omgeving, gevaar voor mensen. Vertel in de instructie dat de lezer dit aspect niet onthouden mag worden! Maar een nog mooier komkommerverhaal ontstaat wanneer gevaar, bedreiging en curiositeit van het vreemde beest onomstotelijk vaststaan, maar nog niet de aard van het vreemde beest zelf, of zelfs niet eens zijn aanwezigheid. Precies als het geval was bij de Limburgse katachtige van enkele jaren geleden.Het Monster van Loch Ness lijkt ook een klassiek voorbeeld waarin al deze elementen samenvallen, maar toch mag dat niet als onderwerp gekozen worden. Onze komkommerverhalen dienen zich af te spelen op een bekende plek, wat niet het geval is bij het Schotse monster. Dat houdt zich immers schuil op de bodem van Schots meer dat vanwege zijn diepte ook een mysterie blijft.