canon-van-amsterdam.jpg 

De naturalisatiedag op 15 december is in Amsterdam op passende wijze aangekleed. Ongeveer vijftig nieuwe Nederlanders van dertig verschillende nationaliteiten waren in de in het stadhuis uitgenodigd.
Tijdens een informeel gedeelte in de wandelgangen van de Stopera werden hapjes en drankjes aangeboden. Daarna volgde de officiële uitreiking van het nederlanderschap in de raadzaal van de gemeente die daarvoor speciaal was versierd met de projectie van een grote Nederlandse vlag op de muur. Alleen de onderste blauwe strook neigde nogal naar paars. Bij het binnentreden speelde een muzikaal gezelschap toepasselijke melodieën.
Een gemeentelijke ambtenaar las de namen op van de mensen die naar voren mochten komen. Geen enkele keer maakte ze zich ervan af door proberen de lachers op haar hand te krijgen over de onuitspreekbaarheid van een bepaalde naam. Deze zorgvuldigheid verdient een groot compliment! De indruk die zo’n bijeenkomst nalaat, zit hem in zulke ‘kleine zaken’.
Staatssecretaris Albayrak reikte de documenten uit en van burgemeester Cohen naast haar kreeg iedereen een boek cadeau. De kleinsten kregen een prentenboek, de iets groteren een stripboek en de volwassenen een boek waarin de historische canon van Amsterdam speciaal voor nieuwkomers beschreven was (handelseditie: Boom ISBN: 9789085067030 paperback geïllustreerd
244 blz.  €19.50 )
Halverwege werd de uitreiking onderbroken door een optreden van de Amsterdamse stadsverteller Karel Baracs. Hij schetste de portretten en achtergronden van vijf personen die in de zaal zouden zitten en die elkaar kenden vanuit hetzelfde buurthuis. Er zaten ontroerende, indringende verhalen bij maar met elkaar maakten ze het optreden als geheel wat te lang. Onder de aanwezigen waren ook nogal wat kinderen aan wie de woorden onbegrepen voorbij gingen.
Job Cohen vertelde hoe Amsterdam een traditie hooghield als stad die al eeuwenlang vreemdelingen opneemt.
Nebahat Albayrak vertelde over haar ouders en kindertijd. Ze vertelde hoe zij als eerste in hun gezin de behoefte voelde om officieel Nederlander te worden en de nationaliteit aanvroeg.  Tegelijk maakte ze ook duidelijk dat deze stap voor haar ouders hun leven lang te groot was geweest en dat dit geen kwestie was van desinteresse of een afwijzen van Nederland.
De bijeenkomst werd afgesloten met het gemeenschappelijk zingen van de twee bekende coupletten van het Wilhelmus.  Deze waren op het programmaboekje afgedrukt.
In de wandelgangen was vervolgens gelegenheid om nog wat na te praten. Hiervan werd volop gebruik gemaakt. Duidelijk was dat iedereen geboeid was geweest door het programma.
De kracht van de bijeenkomst vond ik de duidelijkheid en overtuiging waarmee de gemeente Amsterdam het programma had samengesteld. De nieuwe Nederlandse identiteit kregen het gevoel dat er iets bestaat als een Nederlandse identiteit met ruimte voor persoonlijke aandacht van de overheid voor ‘burgers’.