nrc
Twee jaar geleden nam NRC zijn intrek in het lege gebouw van de Optiebeurs aan het Amsterdamse Rokin. Niet iedereen was enthousiast over het feit dat de krant Rotterdam verliet. Het doorslaggevende argument bij de keuze voor Amsterdam was de behoefte aan een gebouw waarin NRC zich transparanter en toegankelijker naar de lezers kon opstellen. Het gebouw van de Optiebeurs kon zo worden aangepast dat deze visie letterlijk in de praktijk kon worden gebracht. De eigenaar van het gebouw was bereid om een ingrijpende verbouwing voor zijn rekening te nemen voor deze bijzondere nieuwe huurder.
De vrij dichte gevel van de Optiebeurs werd verwijderd om plaats te maken voor een nieuwe die uitsluitend uit glas bestond. De begane grond werd als café-restaurant ingericht waar lezers en NRC medewerkers en lezers elkaar konden ontmoeten.
Toen ik las dat de verhuizing had plaatsgevonden, ging ik meteen naar het Rokin. Maar wat ik trof was een begane grond waar nog volop werd verbouwd en het bord: ‘Bezoekers gelieve zich te melden bij de uitvoerder’. Pas afgelopen week ben ik ertoe gekomen om opnieuw te gaan. Speciaal voor NRC lezers was er een rondleiding georganiseerd waarbij je ook getuige kon zijn van het ‘zakken van de krant’. Ik wilde me graag laten verrassen.
Bij het maken van een krant is een werksfeer nodig van medewerkers die elkaar spontaan zien en spreken zonder anderen daarbij te storen. Bij de rondleiding werd getoond en uitgelegd hoe het gebouw voor dit doel functioneel was gemaakt.
Uit de vloer van elke verdieping is centraal een groot vierkant weggebroken. Zo ontstond er een ruimte waarin je vanaf bijna elke plek in het gebouw uitzicht op de andere verdiepingen hebt. Het vierkant dat uit de vloer van de eerste verdieping werd weggehaald, is anderhalve meter hoger weer ‘teruggeplaatst’. Dit als het ware los in de ruimte zwevende plateau is de werkvloer van de eindredactie. Van beneden af gezien levert deze ingreep het effect op van een verhoogd plafond voor het café-restaurant.
Na het weghalen van de vloeren kwam er een enorme centrale betonnen pilaar los in de ruimte te staan. Hieraan is een ‘kraaiennest’ vastgemaakt, een glazen kooi ter hoogte van de derde verdieping die dienst doet als vergaderruimte. En zo bestaat verder het hele gebouw uit grotere en kleinere glazen ruimten met alle afdelingen die zich bezighouden met de krant voordat hij klaar is om te drukken.
Naast glas is er ook veel licht gekleurd hout in het interieur verwerkt. Je ziet het in de trapleuningen en de tafels die speciaal voor dit gebouw zijn gemaakt. Ook de wanden zijn grotendeels bekleed met hout. Hierbij is gekozen voor esdoornhout vanwege zijn bijzondere akoestische eigenschappen. Bij de afwerking van het gebouw is veel aandacht besteed aan het dempen van geluiden zodat iedereen in het gebouw de mogelijkheid krijgt om rustig te kunnen werken.
Het ‘zakken van de krant’ om klokslag 12 uur is het moment dat het werk van de redacteuren erop zit en de krant aan de drukkers wordt overgedragen. Het was voor mij als toeschouwer omlaag kijkend vanaf de derde verdieping een perfecte kans om met eigen ogen te zien hoe alles wat met het nieuwe gebouw beoogd werd daadwerkelijk tot zijn recht kwam. Bij het naderen van dit uur van de waarheid voelde je hoe de eindredactie het centrale zenuwstelsel van het bedrijf vormde. Moest er op het laatste moment nog iets veranderd worden of niet? Ik zag hoe een stuk of twaalf medewerkers zich opstelden voor de beeldschermen of voorovergebogen over proefdrukken nog wat overlegden tot een van hen enigszins achteloos opstond, naar de gong in de hoek liep, de hamer pakte en sloeg. Niemand in het gebouw leek daar bijzonder van op te kijken. Iedereen was waarschijnlijk alweer volop bezig met de volgende krant.