canal-parade.jpg 

Afgelopen zaterdag stond ik een tijdje aan de rand van de Prinsengracht te kijken naar de Canal Parade. Ik wilde me graag een beter oordeel vormen van dit evenement waarvan in geen enkele toeristische beschrijving van Amsterdam het plaatje ontbreekt. Het was voor mij de eerste keer dat ik me in dit jaarlijkse gedrang waagde en al snel raakte ik onder de indruk van de open sfeer van vrijheid, plezier en creatieve kledingkeuze van het ‘ongewone’ publiek. Vooral de vele jonge stellen straalden uit dat ze volkomen zichzelf waren in de ruimte die door vorige generaties ‘anders-geaarden’ op de ‘normaal-geaarden’ zijn bevochten.

Ik vroeg me alleen af of een ‘parade’ de passende vorm was om nu juist persoonlijke vrijheid te uiten of te vieren. Is de parade niet vooral het middel van dictatoriale regimes om hun macht te tonen ten koste van individualiteit? Door mijn hoofd schoten beelden van marcherende militairen langs tribunes waarop hun leiders onbewogen over de menigte uitkijken. Maar dit gebeuren langs de gracht was natuurlijk compleet anders ook al heette het parade. What is in a name?

Juist toen ik dit alles stond te bedenken verscheen in de verte van onder de brug een boot vol mensen in militair uniform. Mijn eerste ‘logische’gedachte was dat het om een fetisjisme ging. Maar toen de boot dichterbij kwam, zag ik dat het wel degelijk echte militairen waren. Tecno muziek maakte even plaats van trompetgeschal.

’s Avonds bij het journaal hoorde ik dat het om een unicum ging. Voor het eerst had het leger zich in het evenement gestort, weliswaar onder voorbehoud dat de inbreng ‘waardig’ moest blijven. Wat betekent dit voorbehoud? Zegt het leger hiermee niet impliciet dat de inbreng van de overige boten ‘onwaardig’ zou zijn en wat blijft er dan over van de oprechtheid van het besluit om deel te nemen? Zover zou ik het niet willen zoeken. Het bestaansrecht van de Canal Parade is dat het een evenement is dat grenzen zoekt van toelaatbare extravagantie in de publieke ruimte. Hoe deze grenzen wisselen, wordt zichtbaar als je het beeldmateriaal uit de verschillende jaren naast elkaar legt. Het besef hoe snel ideeën over verworden vrijheden weer plaats moeten ruimen voor andere, kan wel eens de kracht van dit evenement zijn.