arbo.jpg 

Ik ken iemand die ‘between two jobs’ een jaar lang als postbezorger werkt bij een van de nieuwe bedrijven op de Nederlandse postmarkt. Hij werkt via een uitzendbureau op basis van een nulurencontract. Officieel betekent dit dat hij wordt opgeroepen als er werk te doen is maar dat hij niet de verplichting heeft om te komen. De uitzendkracht bepaalt zelf wanneer hij een vrije dag of vakantie neemt. Anderzijds heeft hij geen recht op werk. Als het postbedrijf hem niet nodig heeft, wordt hij niet opgeroepen en niet doorbetaald.

Als ik hem spreek over zijn werk is het net of hij een ‘gewoon’ arbeidscontract heeft. Hij werkt meer dan 40 uur per week volgens een van tevoren vastgesteld rooster. Beide partijen rekenen dus op elkaar.

Tot vorige week. Halverwege zijn werkdag, bestelde hij een poststuk op een bedrijventerrein. Toen hij zijn hand terugtrok bleef hij achter een scherpe rand in de brievenbus haken waarbij zijn middenvinger ernstig opengereten werd. In het ziekenhuis bleek dat er gelukkig geen pezen geraakt waren. Wel moesten er een paar hechtingen in en werken zat er voor een aantal dagen niet in. Het gebeurde om 12 uur op een werkdag die tot 17.00 u zou duren. Het uitzendbureau heeft hem tot 15.00 u betaald, als kleine tegemoetkoming…….

Hoe bestaat het dat de Nederlandse wet het toestaat dat anno 2010 een bedrijfsongeval op deze manier kan worden afgehandeld?

 

Vanmorgen werden de cijfers bekendgemaakt uit een onderzoek in opdracht van FNV. Jaarlijks vallen er in Nederland meer dan 3000 doden als gevolg van werk. Blootstelling aan chemische stoffen en asbest veroorzaakt 1350 sterfgevallen, longaandoeningen 570, infectieziekten 50 en hart- en vaatziekten door hoge werkdruk 875. Blootstelling aan chemische stoffen tijdens het werk veroorzaakt ook nog eens de dood van 200 ongeboren baby’s.

Het zijn cijfers die je aan het denken zetten. Te meer omdat het ogenschijnlijk goed lijkt te gaan met de arbeidsomstandigheden. Het aantal doden als gevolg van ongelukken in bedrijven is ‘slechts’ 100. Volgens FNV is het inspectiebeleid een belangrijke boosdoener. Gemiddeld kan een bedrijf rekenen op één bezoek per dertig jaar. 

 

Veiligheid op het werk in Nederland is dus niet zo’n vanzelfsprekendheid als vaak wordt aangenomen. Net zo min als bescherming tegen inkomensverlies als gevolg van onveilige situatie. Een schokkende constatering. Tot voor kort associeerde ik deze rechten met de strijd van vakbonden in de eerste helft van de twintigste eeuw. Niet met 2010.