stakende scholieren

Eén van de thema’s KNS is onderwijs en opvoeding. Interesse voor wat er in het onderwijs gebeurt, ook buiten de NT2, lijkt mij een onderdeel van burgerschap. De inrichting van het onderwijs steunt immers op democratische besluitvorming.  

Afgelopen week wordt Nederland geconfronteerd met een heftige kettingreactie van protestende scholieren in het middelbaar onderwijs. Het Landelijk Aktie Komitee Scholieren (LAKS) heeft de Tweede Kamer ruim 54.000 handtekeningen aangeboden. De scholieren vinden dat de 1040 verplichte lesuren die zij per jaar moeten volgen, een te zware werkdruk oplegt. 
Zondag leek het erop dat staatssecretaris Van Bijsterveldt tot een akkoord gekomen was met de middelbare scholen. In plaats van 1040 verplichte lesuren per jaar (in de onderbouw), hoefden de scholen van haar nog maar 1000 lesuren te verzorgen. De resterende 40 uur kan buiten de klaslokalen worden ingevuld, maar is niet verplicht voor iedere leerling.
Toch gaan de acties door. Overal in het land ontstaan spontaan ‘wilde’ protesten die soms uitlopen op rellen met openlijke geweldpleging, vernieling, gewonden en arrestaties. Kijkend naar de beelden op de tv weet ik niet zo goed wat ik ervan moet denken. Ik vraag me af wat er zo verkeerd is aan 1040 verplichte lesuren binnen de school. Mits deze zinvol worden ingevuld natuurlijk. En daar zijn docenten voor nodig die blijkens de meeste verklaringen niet toekomen aan het aantal uren voor de klas dat nodig is, wil de school de 1040 uur norm halen. Maar waarom protesteren niet zij, maar juist de leerlingen? Hoe is dat te rijmen met de leerlingen die onlangs protesteerden tegen lesuitval? 
Uit persoonlijke verhalen die ik de laatste jaren uit de mond van scholieren in mijn omgeving heb opgevangen, vang ik op dat zij een kritische houding aannemen ten aanzien van de zin van het verplicht op school zijn. Ik begrijp dat zij grote moeite hebben met de vele uren die zij als verplichte studielessen op school moeten doorbrengen. De verleiding is groot om zich daaraan te onttrekken, vooral als het om uren helemaal aan het einde van de dag gaat. Waarbij ik niet de indruk heb dat zij zonder verplichting ook bereid zijn thuis dezelfde tijd te besteden aan schoolwerk.
Het parlementair onderzoek over de onderwijsvernieuwingen in het middelbaar onderwijs is begonnen. Terecht dat dit onderwerp deze behandeling krijgt. Maar of dit middel het onderwijs weer beter kan maken? En hoeveel geduld hebben docenten, leerlingen en ouders nog om de resultaten af te wachten?  In de krant las ik dat de openbare hoorzittingen duren van 21 november tot 7 december.